Respect

Het wordt tijd dat ik nog eens blog.
Hou bij deze alvast een kussen klaar; het kan saai worden.

Ik heb donderdag, vrijdag en zaterdag net mijn eerste rijlessen achter de rug en ik kan je zeggen dat het vrij spannend was.
Zaterdagavond nam ik de bus van de stad naar huis en ik kon het gewoon niet laten van er even bij stil te staan hoe moeilijk het eigenlijk wel niet is om jezelf met een log ding zoals een bus te verplaatsen door onze stad. Probeer je bochten maar eens juist te berekenen, fietsers in de gaten te houden en ook nog eens een man te helpen met zijn ticketje.

Respect aan alle buschaufeurs dus!

En ja, het onderwerp van vandaag: respect.

Respect kan je uit de meest onverwachte hoeken verkrijgen.
Iedereen knokt voor een beetje respect op eender welk gebied in zijn leven; dat is immers geen geheim. Bovendien zouden we liegen moest dat niet het geval zijn.
Het knokken ervoor is ons instict. Het geven is een verhaal apart.

Het creëeren van respect bijvoorbeeld, voor een ander zijn job.
Een medewerkster uit een H&M-keten heeft het misschien op zich zeer makkelijk, maar bekijk het op deze manier… Uren aan een stuk rechtop blijven staan, praten met klanten is niet vanzelfsprekend tenzij zij erop aandringen, continu dezelfde taak zoals bijvoorbeeld het opvouwen van kleding of het schikken van kleerhangers en laten we niet beginnen over de middagpauze.

De horeca, een veelbesproken onderwerp.
Als klant is het makkelijk. Je zit daar, wacht ongeduldig op je eten, laat de serveester 3 keer heen en weer lopen – de eerste keer voor een extra suikertje, nadien voor een extra potje melk bij de koffie en uiteindelijk ook nog eens omdat je liever een witte praline hebt dan een pure – en klaagt wanneer je niet onmiddelijk je wisselgeld in ontvangst kan nemen.
Voor al die oude vrouwtjes die het fijn vinden om af en toe een kopje thee of koffie te komen drinken in een tearoom; gelieve ook rekening te houden met het volgende.
Ook wij staan uren aan een stuk recht zonder een kans te krijgen om te gaan zitten en zelfs na sluitingsuur zijn wij nog niet weg, want iemand moet de zaak toch proper houden?
Hebt u er ooit al bij stilgestaan hoe egoïstisch u soms wel niet overkomt? Het is nu niet alsof u de enige klant bent. Daarbij verwacht u bovendien erg veel van ons (en dit is dan gericht tot de vaste klanten; en zo zijn er veel). Ik ben 1 persoon, U bent met veel. Verwacht u dan dat ik van elke vaste klant onthoud naar welke zijn voorkeur gaat als het op pralines neerkomt?
En hoewel het verplicht is, kan men in de (kleine) horeca amper over lunchPAUZE spreken. We moeten maar ergens tussendoor 5 minuten de tijd vinden om onze boterham te smeren en deze op te eten.

Respect is dus niet al te veel gevraagd.
Stel jezelf eens in de plaats, je zou er nog van versteld staan!

(En ja ik ben mij er van bewust dat dit de saaiste post tot nu toe was.)

~ door La Petite op augustus 3, 2008.