Good old times
Eigenlijk is het helemaal niet leuk van een zus te hebben waar je maar een jaartje mee verschilt.
Zeker niet wanneer je de oudste bent.
In het begin draait het daar natuurlijk allemaal om. De oudste zijn, de leiding hebben, dingen voordoen zoals het hoort, je kleine zus op de vingers tikken wanneer ze iets fout doen, …
Jij bent diegene die wordt vertrouwd door mammie en pappie wanneer ze eens een avondje uitgaan en ze je dan zonder babysit achterlaten.
Naarmate je ouder wordt, wordt zij natuurlijk ook ouder. En op een gegeven moment bereik je dan de leeftijd waar het verschil niet meer zoveel uitmaakt.
Weg speciaal gevoel van “ik ben de oudste”.
Het valt op. Jij was gewoon het proefkonijn van je ouders: “eens kijken hoe ver we met kinderen kunnen gaan!” En als het met de oudste macheert, waarom zou het dan niet met de jongere?
En uiteindelijk (maar dan spreek ik wel meer naar de toekomst toe) kom je op het punt waar jij had gewild dat jij de jongste was. Want vrouwen zitten nu zo eenmaal in elkaar. Altijd maar jonger willen uitzien dan dat ze werkelijk zijn…
Waar is de tijd dat we nog trots waren om de oudste te zijn en waar is de tijd dat we nog erkend wilden worden als dé oudste?
*Zucht*
Dan denk je toch, good old times.
Ik ben de jongste en bij mij ist dus omgekeerd :d
Vroeger wast dom om de jongste te zijn en nu moet ik niet echt zagen als ik wegwwil enzo…
Good new times^^