Treinen enzo
Treinen vind ik persoonlijk het leukste vervoermiddel.
Ik weet niet precies waarom, omdat er wel meerdere redenen zijn die het reizen met de trein aangenaam maken.
Hoewel mijn allereerste treinervaring allesbehalve hetgeen je als memorabel wil beschouwen, is, is in de loop der jaren mijn kijk op het reizen met de trein aardig verandert.
Mijn eerste treintrip, voor zover ik die kan herinneren, was op een leeftijd die ik mij ook niet meer al te best herinner, maar laten we aannemen dat ik klein was.
Ik heb een zus die anderhalf jaar jonger is en zij zat toen nog in een buggy dus je mag wel aannemen dat ik geen puberale leeftijd had.
But that’s not the point. We gingen voor een dagje naar zee (iets wat elke familie wel eens doet) en we gingen met de trein gaan!
Het leukste toen al aan treinen, vond ik het feit dat je nooit wist of het jouw trein was die vertrok of de trein naast de jouwe. Je weet wel, een bus, een tram, een auto, … Die zaken vertrekken duidelijk vanwege de vertreksshock (of hoe kan ik dit het beste omschrijven). Een trein heeft deze niet (altijd), waardoor er soms wel eens de illusie wordt gewekt dat de trein naast de jouwe vertrekt.
In ieder geval; het werd pas traumatisch toen we terug in Antwerpen Centraal aankwamen van een vermoeide dag zee. Mijn zus in de buggy en mijn moeder die deze wat onhandig uit het rijtuig probeerde te helpen, waren mij precies op slag vergeten. Ik moest verdomme ook nog de trein zien af te geraken?! Wanneer er dan plots een *teeuuut* geluid (of dergelijke) weerklinkt, die mij deed blijken dat de treindeuren zich gingen sluiten. En ik maar hopen dat mijn moeder een beetje zou opschieten zodat ik ook nog de vaste grond zou kunnen voelen?
Nou ja, zoals ik al zei, dit was slechts mijn eerste treinervaring die ik me echt herinner. Ondertussen heb ik er al heel wat meer achter de rug, waaronder aangename en soms ietwat minder aangename.
Mijn treingereis is procentueel erg gestegen in tegenstelling tot neem nu 5 maand geleden. Ik zou megod niet weten met hoeveel procent, maar laten we aannemen dat het veel is.
Wellicht dat dit te maken heeft met mijn vriend waarmee ik op de koop toe vandaag (ondertussen al gisteren zie ik net aan het uur) 3 maand mee samen ben.
Onze afstand is het meest haalbaar met de trein (in mijn geval dan toch, omdat ik nog niet over een echt rijbewijs noch auto beschik). En hoewel hij me daarentegen vaak voorstelt van met de trein weg te doen, bedank ik hem daar vaak voor.
Ik neem niet aan dat veel mensen dit snappen, maar ik hou van het feit dat (hoewel er veel mensen alleen maar over kunnen zagen) de trein een erg betrouwbaar voertuig is. Tot heden toe heb ik nooit last gehad van vertragingen (en indien ja, slechts met 5 minuten waarvan ik niet vind dat deze aanleiding zouden moeten geven tot klagen).
Bovendien, iets wat mijn vriend trouwens niet zo goed begrijpt, hou ik van de stilte die zich vaak voordoet op treinen. Je ziet een hele hoop passagiers die alleen reizen, vaak te schuw om met andere mensen te praten.
Op zich ben ik een vrij sociaal persoon (al zeg ik het zelf), maar soms heb ik nood aan die stilte om die dan weer op zijn beurt op te vullen met muziek. In die 20 minuten bijvoorbeeld dat ik van Antwerpen Centraal naar Duffel reis (helaas wel op een stoptrein) concentreer ik me op mijn spiegelbeeld in de ruiten van de trein. Gedurende 20 minuten kan ik genieten van het feit dat ik alleen ben met mijn muziek en moet ik mij geen zorgen maken over wat al dan niet gepast is om te zeggen in een bepaalde situatie of moet ik geen nieuw onderwerp aansnijden om onaangename stiltes te vermijden (iets waar ik zeer slecht in ben).
Wanneer ik in de auto zit met mijn vriend echter, verwacht deze bijna altijd dat er iets gezegd wordt en ik kan je eerlijk zeggen, als je zoiets van mij verwacht, heb je de verkeerde verwachtingen. Ik weet ook niet hoe dat komt, zo ben ik nu eenmaal.
Een van de laatste dingen dat mij altijd zo leuk lijkt aan het reizen met de trein, zijn de annonces in kranten zoals de metro of tijdschriften zoals de Humo (zie Uitlaat), waarin er vaak wordt verwezen naar een andere passagier.
Niet dat ik daar ooit in vermeld zal worden, maar hoe dan ook; het is vermakend en een handig tijdverdrijf voor op de trein!
Zo… Dat was mijn uiterst lange blog voor vandaag.
Al deze treinpraat doet mij er ineens aan denken dat ik mij ook nog een nieuwe key card moet aanschaffen.
Niet vergeten dat in de loop van de week te doen!
Reageer