Zus is back!

Zusjes halen van de luchthaven hoort leuk te zijn.
Het blijde weerzien, het vertellen van avonturen aan elkaar, uitwisselen van souvenirs, etc.

De mijn niet hoor.
Bijna geplet in mijn o zo dikke omhelzing, viel ze half in slaap op mijn schouder, terwijl ik daar stond te waggelen op mijn hakjes (en ik moet er niet bij vertellen dat ik bijna mijn evenwicht verloor).
Zegt niets gedurende heel de autorit; slaapt half.
Na een rit van Zaventem naar Antwerpen van zoveel minuten, komen we dus eindelijk aan. Ik die mij dus nog steeds verheug op verhalen van het New Yorkse nachtleven, de sterren van Hollywood en het weetikveelwat van Washington, krijg niets meer te horen dan: “Ik ga nu naar bed en NIEMAND pakt mijn koffers uit totdat ik weer ben opgestaan!”
Nou, ook een goedemiddag! ><

Vaarwel hoop op wat boeiends en presentjes!
Laten we dus hopen dat ze nu snel wakker wordt!

Jetlag *zucht*, *roll eyes*

—

+: gisteren mijn hoofd heel hard gestoten; grote bult; pijn. :[

09/08 – 10/08: Deel 2: Eric Chiptune

Eric Chiptune aka Wayne.
Brit, 23 jaar.

http://myspace.com/ericchiptune

Heb hem ontmoet in Antwerpen.
Uiterst leuke kerel. :]

09/08 – 10/08: Deel 1: Lokerse Feesten

Maandag 04/08/08

Mama:   Miles aan de telefoon
Miles:    Dag juffrouw! Ik heb eens een vraagje, heb jij zin van deze zaterdag mee naar de Lokerse Feesten
             te gaan?
Ik:         Ja oké, wie komt er allemaal?
Miles:   Monza, Das Pop, Arsenal en Felix da Housecat!
Ik:        Aah! Zalig! Maar slagen we Monza over?
Miles:   Ja, niet zo mijn ding!
Ik:        It’s a date!

En dus zaterdag met de trein naar Lokeren vertrokken. Rond een uur of half 9 gekomen, pita gegeten en doorgegaan. Aan de inkom onze 2l cola fles helaas moeten afstaan die nog niet eens halfleeg was :’(

Miles heeft deze ongelooflijke obsessie van altijd zo ver mogelijk vooraan te willen staan wat op zich wel lastig is aangezien iedereen daar wil staan.

Eerst Das Pop (21u30), wat de perfecte opener bleek te zijn voor ons om de sfeer er helemaal in te brengen. Hoewel ik ze eigenlijk absoluut niet ken, bleken ze live verrassend goed te zijn (hoewel de zanger in sommige gevallen bijna op zijn bek ging).

Om 23u15 was het Arsenal hun beurt en die kicken echt ass! Als er één persoon mij die avond inspireerde was het de zangeres, Leonie, van Arsenal wel! Prachtig rood kleedje met een mooi zwart verstje… Whowie!
Ze hadden me volledig in hun macht met het nummer Longee, hoewel ik het nadien heb opgezocht en live eigenlijk veel beter vond dan het origineel.

Het minder aangename aan dat optreden was het feit dat er vlak voor ons iemand stond die het fijn vond van heel de tijd geurige windjes te laten: yuk!
Om de een of andere reden werd ik rond 1u ietwat slaperig. Goed voor mij dan dat Felix da Housecat zijn beurt was. Weg slaperig gevoel, welkom beweging!

Vreemdste anekdote van die dag?
Toen ik mij volledig aan het geven was, kwam er opeens een gast naar mij toe, gaf mij heel erg familiar een kus op de wang pakte mij vast en vroeg: “Hey, alles goed?”. Ik: “Ja, maar ken ik u van ergens?”. Hij: “Neen, maar ik kwam gewoon even vragen of alles goed was. Heb je een vriendje?” (wat ik dus absoluut niet heb). Ik: “Euh… Ja!”. Hij: “Oké, dan laat ik u. Dag hé”.
En Miles kwam maar niet bij van het lachen…

Helaas was het geheel al om 2u30 gedaan (mopje van Felix: This was it folks; I am Felix da Housemouse, I mean Housecat… hahaha). Toen zijn we massaal afgedropen naar het station waar we eerst buiten voor de deuren zaten, maar toen iemand er in slaagde van een deur open te krijgen, binnen zijn gaan zitten. Zatlappen tot en met. Het was nog niet eens 3u en we moesten wachten op onze trein van 6u25. Ik heb geen idee hoe Miles erin slaagde, maar zij sliep gewoon door al dat lawaai door.
Ik daarentegen, paranoia dat iemand onze zakken zou stelen, heb geen oog dichtgedaan (niet dat dat al mogelijk was met al dat lawaai).

Volgende ochtend; trein met een kwartier vertraging, stopte dan niet eens in Antwerpen-Centraal wegens een of andere fout, moest dus nog eens overstappen.
Rond 7u20 was ik thuis, meteen mijn bed ingekropen en geslapen.

Zucht…

Respect

Het wordt tijd dat ik nog eens blog.
Hou bij deze alvast een kussen klaar; het kan saai worden.

Ik heb donderdag, vrijdag en zaterdag net mijn eerste rijlessen achter de rug en ik kan je zeggen dat het vrij spannend was.
Zaterdagavond nam ik de bus van de stad naar huis en ik kon het gewoon niet laten van er even bij stil te staan hoe moeilijk het eigenlijk wel niet is om jezelf met een log ding zoals een bus te verplaatsen door onze stad. Probeer je bochten maar eens juist te berekenen, fietsers in de gaten te houden en ook nog eens een man te helpen met zijn ticketje.

Respect aan alle buschaufeurs dus!

En ja, het onderwerp van vandaag: respect.

Respect kan je uit de meest onverwachte hoeken verkrijgen.
Iedereen knokt voor een beetje respect op eender welk gebied in zijn leven; dat is immers geen geheim. Bovendien zouden we liegen moest dat niet het geval zijn.
Het knokken ervoor is ons instict. Het geven is een verhaal apart.

Het creëeren van respect bijvoorbeeld, voor een ander zijn job.
Een medewerkster uit een H&M-keten heeft het misschien op zich zeer makkelijk, maar bekijk het op deze manier… Uren aan een stuk rechtop blijven staan, praten met klanten is niet vanzelfsprekend tenzij zij erop aandringen, continu dezelfde taak zoals bijvoorbeeld het opvouwen van kleding of het schikken van kleerhangers en laten we niet beginnen over de middagpauze.

De horeca, een veelbesproken onderwerp.
Als klant is het makkelijk. Je zit daar, wacht ongeduldig op je eten, laat de serveester 3 keer heen en weer lopen – de eerste keer voor een extra suikertje, nadien voor een extra potje melk bij de koffie en uiteindelijk ook nog eens omdat je liever een witte praline hebt dan een pure – en klaagt wanneer je niet onmiddelijk je wisselgeld in ontvangst kan nemen.
Voor al die oude vrouwtjes die het fijn vinden om af en toe een kopje thee of koffie te komen drinken in een tearoom; gelieve ook rekening te houden met het volgende.
Ook wij staan uren aan een stuk recht zonder een kans te krijgen om te gaan zitten en zelfs na sluitingsuur zijn wij nog niet weg, want iemand moet de zaak toch proper houden?
Hebt u er ooit al bij stilgestaan hoe egoïstisch u soms wel niet overkomt? Het is nu niet alsof u de enige klant bent. Daarbij verwacht u bovendien erg veel van ons (en dit is dan gericht tot de vaste klanten; en zo zijn er veel). Ik ben 1 persoon, U bent met veel. Verwacht u dan dat ik van elke vaste klant onthoud naar welke zijn voorkeur gaat als het op pralines neerkomt?
En hoewel het verplicht is, kan men in de (kleine) horeca amper over lunchPAUZE spreken. We moeten maar ergens tussendoor 5 minuten de tijd vinden om onze boterham te smeren en deze op te eten.

Respect is dus niet al te veel gevraagd.
Stel jezelf eens in de plaats, je zou er nog van versteld staan!

(En ja ik ben mij er van bewust dat dit de saaiste post tot nu toe was.)

><

Voor die weinige keren dat je mij ooit over liefde zult horen praten; hierzie: de depressieve kant ervan.

Het is nu officieel 6 maanden en 25 dagen geleden.
Of ik ben gewoon erg slecht in wiskunde.

We gingen vrienden blijven, zucht.
Maar iedereen weet dat zoiets niet of amper werkt tussen twee voormalige geliefden, zeker wanneer ze voorheen nog nooit vrienden waren.

Het is een verhaal zoals een ander: boy meets girl, they flirt around, fall in love; yaay!

Nadien ging alles bergaf en de laatste indrukken die hij heeft achtergelaten zijn niet diegene die je als memorabel wilt beschouwen.

Hoe dan ook, hij probeert en ik hou de boot af. Zo wil ik het houden en sorry daarvoor, maar het zal nooit zo zijn of worden zoals we dat hadden gehoopt.

Ik hoor eigenlijk niet binnen te zitten!

Het heeft eventjes geduurd, maar hier ben ik dan toch weer!

Geen werk.
Goed weer.
Vrienden thuis.
En toch niemand die mee naar zee wil.

Wat scheelt er toch met de mensen van vandaag?

Ach, het is wellicht mijn eigen fout. Ik bel ze net een uurtje op voorhand om te vragen of ze is iets om handen hebben.

Morgen staat me gelukkig iets aangenamers te wachten: een uistapje met mijn nichtje van 6 uit Ierland!
Schattigste kind op aarde al zeg ik het zelf!

Wegens de extreem mooie weersverwachtigen dachten ik en een vriendin die meegaat aan een openluchtzwembad? Worden wij ook nog eens bruin!

Ik weet het, het is kort en bondig, maar het is iets.

Gegroet!

Pauline’s verjaardagscadeau

    

Pauline is het meisje dat ik al jaren ken, slechts één straat van mij verwijdert is en binnen 2 dagen verjaart.

Verjaardagen gaan in de meeste gevallen gepaard met cadeautjes en hoewel ik moet toegeven dat ik daar niet altijd even goed in ben, heb ik deze keer de handen, MIJN handen, uit de mouwen gestoken, mijn creatieve brein zijn gang laten gaan en zelf iets ineen geknutseld.

Een portemonneetje; hoera!
De tijd die ik erin heb gestoken? Zo’n goeie 5 uur.
Mankementen? Helaas, een lijmvlek…

Ach, het is de gedachte die telt.
Ik zal enkele afbeeldingen posten.

… Dit is dus hoe ik mijn dag heb doorgebracht.

Voor zij die geïnteresseerd zijn, u kan altijd eentje bestellen! :]]

Verwennerij

Wanneer mensen iets onnodig voor zichzelf kopen, hebben ze vaak de neiging een reden toe te schrijven aan die aankoop.

Ook ik kamp met dergelijk probleem, als we het zo kunnen noemen.

Ik ben een werkende mens (toch nog voor 3 dagen) verdien (voor de moment dus) mijn eigen centen en ik vind dat ik dan wel eens een presentje verdien voor al dat harde werk dat ik lever, afgezien van de centen natuurlijk.

Ook al had ik absoluut gezworen de schoenwinkel Sacha te boycotten nadat ik daar geen job kreeg, kan ik het heden toch niet laten van er af en toe eens binnen te springen.
Uiteindelijk is minstens één paar uit hun collectie een ware must voor de schoenfanaten onder ons.

Toch moet ik zeggen dat hun schoenencollectie van dit seizoen me niet langer kan verleiden (volgend seizoen beter?).
Daarom heb ik mijn oog laten vallen op een andere lekkernij, een ware lust wat de accessoires betreft: een tas.

Prachtig lichtgrijs, zacht en hopelijk groot en stevig genoeg om volgend jaar misschien eventueel te fungeren als mijn kaften/agenda/pennenzak-drager.

… Absolute liefde zeg ik u!

Paris Hilton

“Every woman should have four pets in her life. A mink in her closet, a jaguar in her garage, a tiger in her bed, and a jackass who pays for everything.”

- Paris Hilton

At least she has something right, sigh.

Beweging nodig

Gezocht: sport
Liefst in groepsverband
Bij voorkeur voetbal of basketbal
Weer speelt geen rol
Ben die hard
Contact opnemen kan; laat een comment achter.

Dank bij voorbaat